2018

Marine Le Pen reçue par le Premier Ministre

📹 Reçus aujourd'hui avec Louis Aliot et Steeve Briois par le Premier ministre, nous lui avons demandé de mettre fin à la stratégie de la confrontation choisie par Emmanuel Macron depuis trois semaines, et d'annoncer aux Français des réponses importantes, audibles et immédiates !

Geplaatst door Marine Le Pen op Maandag 3 december 2018

Il y a déjà plus d’un an que je bourlinguais des semaines durant à travers la France, à la recherche d’un bon endroit pour… bref, n’importe. Pour me délasser au cours de ce voyage je m’arrêtais de temps en temps à un bar-tabac quelconque pour écouter les discussions inévitables sur les élections imminentes. Souvent les discussions étaient très animées, mais sur un point précis on s’accordait unanimement : inadmissible de continuer ainsi ! Le système tout entier était vermoulu – il fallait changer de cap, et vite. Les gens qui épanchaient leurs opinions dans ces bars appartenaient généralement à ce qu’on désigne habituellement par la France profonde, les gens du peuple.

Dans la région de Rodez, en Aveyron, les agriculteurs donnaient libre cours à leur hargne envers cette même caste politique accrochée au pouvoir depuis vingt ans déjà. ‘Dans dix ans on ne trouvera plus de paysans en France’, grommelaient-ils. On s’écria ‘A bas cette Union européenne’… Dans les petits patelins idylliques j’écoutais aussi la voix de citadins immigrés inquiets. Malgré leurs airs plutôt chichi-bobo, eux aussi se sentaient désemparés lorsque je sondais leurs avis et leurs craintes. Les gouttes de sueur leur perlaient sur le front lorsque le sujet de la politique fut entamé. ‘Oui, la politique avait échoué tout-à-fait. C’est dégueulasse.’ Notre tradition de gauche progressiste souffre de quelque chose foncièrement néfaste. Mais que reste-t-il comme alternative, se demandaient-ils, rongés par le désespoir… Le nom de Marine Le Pen ne suscita que mépris condescendant.

Sur les écrans-télé la campagne battait déjà son plein. Le candidat ‘centre-droite’ y apparaissait quasi en permanence. Il s’appelait Fillon. Il était dans le collimateur et on nous rebattait les oreilles de tous ses scandales. Dans les bar-tabacs, les restos, les hôtels et jusque dans les demeures villageoises authentiques on nous gavait des bévues accumulées par Fillon. Et malgré tout cela, il était à la une, des semaines durant, jusqu’à ce qu’il n’avait plus que les sourcils dépassant du bourbier puant dans lequel il s’enfonçait irrémédiablement.

Finalement il disparut tout à fait. Un silence écrasant s’empara du pays. Les élites avaient perdu leur candidat ! Il ne restait plus que Mélenchon et Marine Le Pen !… Et eux deux promettaient avec conviction exactement ce à quoi les Français aspiraient si fort : faire table rase ; en finir avec ces clans magouilleurs arrivés au pouvoir par le copinage ; rétablir la solidarité entre les gens ; brider enfin le pouvoir des banques.

On désignait Mélenchon comme le candidat de l’extrême-gauche. En chef-comptable consciencieux il s’était dépensé en gros calculs en vue de s’attaquer à la toute-puissance des banques, prendre la défense des nationalisations et promettre aux travailleurs une meilleure vie.

La toute blonde Marine Le Pen, elle, était la candidate de l’extrême-droite. Elle posa les jalons encore plus loin en faisant le bras d’honneur à l’Union européenne ; elle voulait même claquer la porte à l’OTAN et œuvrer pour la paix au lieu de fomenter la guerre ; elle promettait aux agriculteurs et aux Français exaspérés de leur rendre leur pays ; elle promettait d’endiguer l’immigration.

Extrêmement rares furent les occasions où l’on pouvait voir à l’écran un discours complet et cohérent de Le Pen ou de Mélenchon. Chaque fois on servait au public des petits fragments bien cadrés et accompagnés de commentaires péjoratifs ou cyniques, remâchés à outrance. Les médias s’évertuaient à entourer Marine Le Pen d’une odeur de soufre en la rapprochant en quelque sorte d’Adolf Hitler.

Petit à petit on pouvait se rendre à l’évidence que ces politiciens avaient en réalité le feu sacré, qu’ils étaient profondément humains et absolument pas extrémistes. Bien au contraire, leur discours me paraissait très raisonnable et en accord avec les attentes du grand public.

C’est d’ailleurs le cas dans toute l’Europe : la seule force extrémiste présente sur l’échiquier politique est le néo-libéralisme totalitaire et son capitalisme destructif, sauvage et débridé. Soit.

Je me rendais compte qu’en tout état de cause la situation qui se présentait, était unique. Un rendez-vous avec l’Histoire donné à la France et donc à l’Europe. Il ne tenait qu’au peuple d’exercer ses droits de vote pour faire disparaître pendant de longues années dans les coulisses, le système maudit et oppressif contre lequel ils râlaient si fort. Un nouveau monde poignait déjà à l’horizon. Les Français comblés de bonheur et de reconnaissance auraient pu serrer leurs enfants contre la poitrine et se dire : on a réussi, de nouveau ! C’est nous encore, nous les Français, qui ont su renverser la vapeur et apporter à l’Europe les lumières de la liberté, de la fraternité et de l’égalité. Avec la joie au cœur et enivré d’espérances je repris la route à travers ce beau pays.

Il faut dire qu’entre temps on avait déniché un remplaçant pour Fillon : un certain Macron. Il s’avéra très vite que ce Macron représentait exactement toutes les valeurs dont le peuple entendait se débarrasser : le globalisme, le FMI, l’Union européenne, les riches et enfin et surtout, les banques où il avait fait carrière de manageur sans scrupules. Le peuple le refoulerait ! Jamais la donne fut si claire, si limpide. Et les élections se rapprochaient à toute vitesse…

Je m’en retournai en Belgique où j’attendais impatiemment la suite du scrutin historique. Effectivement historique, c’est le cas de le dire ! Macron l’emporta de loin.

Voici donc mon point de vue : c’est en France que j’ai vu qui sont précisément ces ‘gens angoissés’. Pas ceux qui sacrifieraient leur petit confort personnel pour pouvoir construire un monde meilleur et le léguer à leurs enfants. Car, à entendre Marine Le Pen ou Mélenchon, on aurait juré que le branle-bas de la révolution fût donné. Et une révolution exige des sacrifices et apporte beaucoup d’incertitudes. Et pour cette raison, la majorité des Français s’est quand même dégonflée au tout dernier moment. Ce jour du mois de mai 2017 ils étaient à genoux, comme des lâches.

Il suffisait de bien regarder Macron, ricanant alors même qu’il prenait le bain de foule en serrant à gauche et à droite les mains du petit peuple retenu derrière les grilles aux Champs Elysées : trop tard les tocards ! Vous avez eu votre chance.

Et peut-être bien pour un bon petit bout de temps…

Et cela, on le doit à tous ces gens qui étaient soi-disant trop progressistes, trop politiquement corrects pour amener Le Pen ou Mélenchon au pouvoir. Trop à cheval sur des principes qui leur empêchaient de voter ‘extrême-gauche’ ou ‘extrême-droite’.

Soyons sérieux. Comment pensent-ils expliquer plus tard, quand leurs enfants auront grandi, ce qui s’est réellement passé ce jour historique du mois de mai de l’année passée, quand la démocratie fut enterrée en terre de France ?…

Het is de hoogste tijd voor progressieve linkse intellectuelen al hun moed bij elkaar te rapen en zich radicaal te gaan herbronnen.

Door de immigratie aan te moedigen met het risico de eigen maatschappij te ontwrichten en daarbij het neoliberalisme te versterken maakt u een belangrijk deel van de bevolking tot vijand. In feite een zeer sociaal bewogen deel van de bevolking. Hoe meer links dergelijke mensen stigmatiseert en de heiligheid van multiculturaliteit en onbelemmerde immigratie uitroept, hoe intransiganter de anderen zich gaan opstellen tegenover ‘vreemdelingen’. Het gevolg is een nog rabiater anti-racistisch jargon van links en zo is de grass-roots oppositie, de ziel van de democratie terecht gekomen in een spiraal van onmacht.

Hier spelen de neoliberale politici handig op in door het principe divide et impera en door elk pleidooi voor de bescherming van de eigen samenleving te stigmatiseren als racistisch. Cynische politiek correcte linkse politici en opportunisten maken hiervan gebruik om in het spoor van de absurde anti-racistische hetze snel carrière te maken.

Aan deze gevaarlijke situatie moet voor eens en altijd een eind komen zodat het volk, bevrijd van die knellende tweedracht, de huidige politiek en sociale trend kan omkeren. Indien links verkiest de status quo te handhaven, zal het uiteindelijk verantwoordelijk zijn voor de definitieve overwinning van het neoliberale kapitalisme.

Denk aan uw kinderen en kleinkinderen en vat moed.

Beste redactieleden van de Wereld Morgen,

 

Gelieve in deze brief aan te treffen een link naar de recensie van mijn boek door Walter Lotens, u welbekend.

Ik stuurde u op 8 januari van dit jaar een exemplaar het boek.

Ik heb een tijdje geleden vernomen dat de recensie geweigerd werd omdat mijn boek racistische passages zou bevatten. Dit komt voor mij aan als een grote ontgoocheling. Ik heb in mijn hele leven, waarvan achttien jaar in Afrika, twee jaar in Centraal-Amerika en drie jaar in Centraal-Azië, nooit een racistische overtuiging gehad, zelfs niet gedurende één dag. Ik vind racisme in de eerste plaats dom. De overtuiging dat het ene ras meerderwaardig is dan een andere getuigt van intellectuele achterlijkheid.

Het zou kunnen dat u met de term racisme in feite bedoelt: intolerantie tegenover de huidige immigratiepolitiek, maar ik neem aan van niet want dat zijn toch duidelijk twee verschillende dingen.

Ofwel is uw afwijzing het gevolg van een bepaald woordgebruik in mijn boek: hier en daar schrijf ik ‘zwarte’ of ‘neger’ of ‘Marokkaan’ in plaats van ‘Afrikaan’ of ‘Belg van Marokkaanse afkomst’. Wel, in de eerste plaats wilde ik me uitdrukken zoals in dat multiculturele milieu iedereen zich uitdrukt. Ik gebruik net dezelfde woorden als iedereen in de wijk niet alleen de politie, ook de allochtone buurtbewoners. Les ‘blacks’ of ‘Maroccain’ is daar geen scheldwoord. Bij mij is er trouwens nooit een connotatie geweest met ‘minderwaardig’. Dit in tegenstelling met zoveel mensen die heimelijk of openlijk wel die connotatie maken en daarom die woorden vermijden. Dat is de hypocrisie die ik wil ontmaskeren. Ik ga niet mee in het verhaal van het correcte taalgebruik en ik bedoel ‘correcte‘ en ondertussen maar olielanden plat bombarderen, Afrika rustig verder plunderen, Rusland economisch en diplomatisch kapot maken en zo verder. Het is tegen die dubbelheid dat ik protesteer. De bedoeling van dat woordgebruik is de façade wegrukken en mensen wakker schudden. We zijn niet goedbezig ondanks al dat wollige, verdoezelende correcte taalgebruik in de media.

‘Politiek correct zijn’, is in mijn ogen niet de bescherming van de eigen gemeenschap op te geven in naam van ambigue frases uit ‘De Rechten van de Mens’ en holle slogans roepen zoals ‘de wereld is een dorp’. Politiek correct zou zijn: de NATO bombardementen stoppen en de neoliberale vernietiging van de democratie en de menselijkheid in onze landen te verijdelen. Dat vereist de mobilisatie van de bevolking – niets minder dan dat, maar dat eeuwige gebikkel tussen ‘links’ en ‘rechts’ maakt elke poging om een machtig front te vormen bij voorbaat gedoemd om te mislukken.

In feite staan we aan dezelfde kant, de kant van het anti-kapitalisme. Ik ben links, ik stem al jaren op de PVDA maar ik vind het verspilling van ammunitie om altijd maar over het neo-liberale bastion heen op de andere kant, op ‘extreem-rechts’ te schieten, wat dat ook moge zijn. Ik wil op die kapitalisten schieten. Zijzijn de bedreiging voor onze kinderen. Ik denk dat we hoognodig eens allemaal uit onze politieke loopgrachten moeten kruipen en eens goed naar mekaar moeten luisteren. Heel dat gedoe van ‘links’ tegen ‘rechts’ werkt al jarenlang verlammend op de spontane, democratische beweging. Het ergste is dat dit in de kaart speelt van de neo-liberalen. Er isverdorie een probleem met die ongecontroleerde immigratie in België – ik heb er acht jaar met mijn neus opgezeten in Brussel. Ik wil dat dit probleem eindelijk besproken wordt, niet enkel door zogenaamd ‘extreem rechtse’ mensen maar ook door linkse zoals u en ik. We dragen hier een grote verantwoordelijkheid tegenover onze gemeenschap, in de eerste plaats de volgende generatie. Onze westerse kapitalisten hebben die immigratie op gang gebracht om goedkope werkkrachten te creëren. En dit zonder ook maar enige consideratie voor de immigranten en voor onze eigen bevolking, met name de sociaal zwakkeren. Als men daar bezwaar tegen maakt, wil dat dan zeggen dat men racistisch is?

Ik stel u daarom in alle bescheidenheid voor dat u mijn boek in die optiek herbekijkt. Misschien zal u het artikel van Walter Lotens dan alsnog publiceren, eventueel met commentaar van uw redactie. Een andere mogelijkheid is een interview waarin die dingen worden besproken, zonder dat u daarvoor mijn mening hoeft te delen. Is dat tenslotte niet de bedoeling van journalistiek?

Ik hoop met deze brief te bekomen dat u mijn eerlijk en sociaal bewogen feitenrelaas een tweede kans geeft.

Beste dank,

Bert Gorissen

 

Op een debatavond (10 februari) met een zekere Yasmine, sp.a-parlementslid naar aanleiding van het honderdjarig jubileum van de Russische revolutie.

Dingen die ik uit haar mond vernam:

  • ‘Het valt allemaal wel mee, we zitten in een goede conjunctuur…’
  • ‘We doen het tenslotte beter dan de Grieken…’
  • ‘We moeten ons toch maar niet uit de NATO terugtrekken, eerst moet er een alternatief zijn.’
  • ‘Ja, dat was een fout’, gaf ze nu toe: ‘de sp.a heeft tijdens de stemming in het parlement op het groene knopje geduwd waarmee de partij haar toestemming gaf om te starten met bombardementen op Lybië.’

Ik was perplex. Zijn dat de socialisten?… Onze socialisten?…

Uit een recent krantenartikel (14 maart): ‘Het Europese Parlement nam een resolutie aan waarin Europa zijn bezorgdheid uitspreekt over de toegenomen discriminatie en vervolging van Christenen en andere religieuze minderheden in Turkeye. In Turkeye worden opnieuw systematisch eigendommen van Arameeërs ingepalmd door de moslimmeerderheid, inclusief Koerden.’ Discriminatie, vervolging, moord en diefstal van Christenen in moslimlanden zoals Irak, Egypte, Afganistan, de Maghreb, Saoudi Arabië, Zuid-oost Azië en nu ook weer Turkeye zijn al jaren aan de gang.

‘Die resolutie (van voortrekker Esther de Lange (CDA)) heeft nochtans heel lang tevergeefs op de agenda gestaan’, zo staat in het artikel, ‘doordat socialisten en liberalen de resolutie niet wilden steunen omdat er gewag werd gemaakt van vervolging van christelijke minderheden.’

Van de postmoderne liberalen, de afstammelingen van onze fameuze ‘libre-penseurs‘, kan je zoiets verwachten. Maar ik heb me in mijn hart altijd solidair met andere mensen, ttz. socialistisch, gevoeld. Nu niet meer. De liberalen komen uit voor hun overtuiging, ze zijn op dat vlak eerlijk, je weet wat je eraan hebt. Maar de socialisten, tenminste de traditionele partijen, blijken huichelaars te zijn; ze bewijzen lippendienst aan de solidariteit maar in het parlement heulen ze mee met de macht. Ineens vallen me de schellen van de ogen en besef ik dat de politici van de sp.a door hun huichelarij onze toestand nog veel gevaarlijker, precairder maken. Zij zijn het rookgordijn rond het bastion van de uitbuiting. Mensen gaan door met op de sp.a te stemmen in de veronderstelling dat zij aan de kant van het volk staan. De kracht van het argeloze verzet wordt daardoor alsmaar afgeleid naar doodlopende beloften, verdwaalt in een mist van huichelarij en volksbedrog.

De PVDA zou maar best goed uitkijken dat ze niet in dezelfde situatie terecht komen. Gelukkig, Peter en Raoul stellen ons gerust.

Wat zijn de redenen van de spreekwoordelijke agressie bij (een deel van de) Marokkaanse jongeren in Brussel tegenover de politie en meer algemeen tegenover Belgen?

  1. Als gevolg van de multiculturaliteit hebben veel jongeren in migrantenwijken geen cultureel opvangnet. Marokkaanse cultuur van de ouders gedeeltelijk kwijt gespeeld en geen integratie in de cultuur van het gastland (want er is immers multiculturaliteit). Gevolg: voor de grote sociale gebeurtenissen in het leven zoals de overgang van jongen naar jonge man is er geen bevredigend traditioneel ritueel. De jongeren in dat culturele vacuum van hun multiculturele wijk verlangen echter net zo goed naar bevestiging van hun man-zijn vanwege de gemeensschap. Die bevestiging vinden ze alleen nog in de subcultuur van de criminaliteit: sack-jackings, inbraken in auto’s, intimideren van autochtone scholieren, steaming en bovenal het tarten van de politie.
  2. Als wijkagent heb ik gemerkt dat onverklaarbaar agressief gedrag nog al eens te wijten is aan psychische problemen. Iemand spuwt vanuit het open venster op mijn kepie. Ik storm woedend de trappen op. Daar zit een jongen met een rare grijns op zijn gezicht, de moeder verontschuldigt zijn gedrag. Later leer ik hem kennen als een chronisch zieke onder medicatie.
  3. De islam is een oorlogszuchtige godsdienst. Zij zet aan tot geweld en wettigt onder andere zonder enig voorbehoud doodslag van ‘ongelovigen’. Ziedaar een andere subcultuur die multiculturele jongeren met open armen ontvangt. (zie Dagboek van een flik, blz 98-99)
  4. Er is het algemene natuurkundige principe van actie en reactie. Ook in de biologie is de actie van een individu in de grond van de zaak een reactie op iets anders. Onze westerse houding van geweldloosheid en pluraliteit lokt bij de ander een instinctieve reactie uit van veroveringsdrift, leidend tot openlijke uitdaging, en als onze houding even krachteloos blijft, wordt er aangestuurd op een krachtmeting. Mensen zijn wat ze zijn, ze zijn niet wat westerse intellectuelen in hun ivoren toren hopen dat ze wellicht zouden kunnen zijn.
  5. Uit gesprekken van oudere collega’s en buurtbewoners kon ik afleiden dat immigranten in vroegere jaren nogal eens met een flagrant gebrek aan respect, zelfs onbeschoft behandeld werden door de politie. Dat verklaart voor een gedeelte het huidige vijandige anti-politie gedrag. Eigen schuld, dikke bult.

De oplossing is culturele integratie in het gastland. Beide partijen hebben hier een duidelijke taak. Mensen van andere etnische en/of culturele afkomst die zich in onze gemeenschap integreren zijn een verrijking zowel voor ons maatschappelijk weefsel als voor onze genenpool.

Indien de multiculturele chaos echter te lang blijft aanslepen, weet niemand meer wat de uitkomst zal zijn. Dan kunnen we de veiligheid en het geluk van de volgende generaties niet waarborgen en kan de gemeenschap met zijn vrijheden en rechten en waarden voor altijd verloren gaan. Ik denk hier vooral aan een discriminerende islamstaat.                              (By the way, ik ben niet extreem-rechts, eerder links)

PS. Er is een verschil tussen multi-ethniciteit en multiculturaliteit. Veel linkse bezorgde mensen lijken te denken dat iemand die tegen de multicul is automatisch een racist is. Een zware beschuldiging die nergens op slaat. Verschillende rassen samen vind ik persoonlijk een verrijking, zelfs een verrijking die wij hier in dit land hard nodig hebben. Maar die mensen moeten zich integreren in onze samenleving, d.w.z. ze moeten onze cultuur aannemen. Dat wil ook weer niet zeggen dat ze zich hetzelfde moeten kleden, hetzelfde eten, dezelfde muziek spelen en dergelijke. Wel dat ze dezelfde grote waarden moeten respecteren, dezelfde reglementen en afspraken gehoorzamen, en rituelen en rites eerbiedigen net als wij zodat onze samenleving efficient kan functioneren met een minimum aan agressie. Mensen die vanuit een andere cultuur naar ons komen en zich integreren in onze samenleving kunnen onze cultuur van binnen uit rijker maken door op vreedzame en geleidelijke wijze veranderingen en verbeteringen voor te stellen en aan te bieden aan hun omgeving. Ook dat is weer een broodnodige verrijking voor ons eigen cultureel patrimonium.

Zo doolde ik een goed jaar geleden wekenlang door Frankrijk op zoek naar een plek om – afin, dat doet er niet toe. Ik vond tijdens de reis verstrooiing door onderweg halt te houden bij een of andere bar-tabac en te luisteren naar de onvermijdelijke discussies over de nakende verkiezingen. De emoties liepen hoog op maar over één zaak waren de mensen het telkens eens: zo kon het niet verder. Het hele systeem was zo rot als iets! Hoog tijd voor een radicale verandering van koers. Het waren voornamelijk volkse mensen die in die bars hun mening te kennen gaven.
In de streek rond Rodez, de Aveyron, waren het de boeren die vol wrok afgaven op diezelfde politieke kaste die nu al twintig jaar aan de macht was. ‘Binnen tien jaar is het gedaan met de Franse boeren’, gromden ze. ‘Weg met die Europese Unie’, riepen ze… In de idyllische dorpjes luisterde ik ook naar de ongeruste inwijkelingen uit de stad. Een beetje meer chichi maar ook bij die groep ontreddering als ik daarover peilde. Het zweet brak hen uit als je over politiek begon. Ja, de politiek faalde tout-à-fait. C’est dégueulasse. Er is iets grondig mis met onze links progressieve traditie. Maar wat is het alternatief vroegen ze zich vertwijfeld af… Smalend viel de naam van Marie Le Pen. Toch geen extremisten!…
Op de televisie draaide de campagne ondertussen al op volle toeren. Bijna continue in beeld was de kandidaat van ‘centrum-rechts’. Zijn naam was Fillon. Ad nauseam vernamen we met zijn allen in de bar-tabacs, restaurants, hotels en authentieke dorpswoningen hoe die vent van het ene schandaal in het andere verzeilde. Toch bleef hij de meeste zendtijd krijgen, wekenlang, tot uiteindelijk alleen zijn wenkbrauwen nog boven de stront uitstaken.
Toen verdween hij helemaal. Een adembenemende stilte daalde neer over het land. Het establishment was zijn kandidaat kwijt! Er waren alleen nog Mélenchon en Marine Le Pen over!… En die beloofden alle twee vol overtuiging net datgene waar al die ontevreden Fransen naar snakten: schoon schip maken; weg met die corrupte clans die nu aan de macht waren; de solidariteit tussen de mensen herstellen; de macht van de banken eindelijk aan banden leggen.
Mélenchon duidde men in de media aan als ‘de extreem-linkse kandidaat’. Als een gewetensvolle boekhouder had hij een hoop rekenwerk gedaan waarmee hij de almacht van de banken aanviel, nationalisaties voorstond en werkmensen een beter leven beloofde.
De blonde Marine Le Pen was ‘de extreem-rechtse kandidate’. Zij ging nog verder: ze zei foert tegen de Europese Unie; ze wilde zelfs uit de NATO stappen en voor vrede in plaats van oorlog ijveren; ze beloofde aan boeren en moegetergde Fransen hun land terug te geven; ze beloofde de immigratie aan banden te leggen.
Maar hoogst zelden kwam er een coherente, integrale speech van Le Pen of Mélanchon op de televisie – het waren telkens kleine fragmenten omkaderd door een paar denigrerende of cynische commentaren en dit werd dan tot in den treure op alle zenders herhaald.
Gaandeweg werd duidelijk dat deze bevlogen, zo te zien heel menselijke politici helemaal niet extreem waren. Wat ze zeiden leek me integendeel heel redelijk en in overeenstemming met de wensen van het brede publiek.
Dat geldt trouwens overal in Europa: het enige extreme op onze politieke scène is het totalitaire neo-liberalisme met zijn destructief, op hol geslagen kapitalisme. Soit.
In elk geval, zo besefte ik, was dit een unieke situatie, een historische kans voor Frankrijk en dus voor Europa. Het volk moest enkel zijn stemplicht vervullen en het vermaledijde oppressieve systeem waar ze allemaal zo op foeterden ging voor lange tijd in de coulissen verdwijnen. Een nieuwe wereld daagde aan de horizon. De Fransen zouden vol fierheid hun kinderen aan hun boezem kunnen knellen en dankbaar uitroepen: we hebben het toch weer eens voor mekaar gebracht! Leve de vrijheid, de broederlijkheid en de gelijkheid. Vol blijde verwachting tufte ik door dit mooie land.
Er was weliswaar ondertussen een vervanger voor Fillon opgevist: een zekere Macron. Al gauw bleek dat die Macron al de waarden vertegenwoordigde waar het volk komaf mee wilde maken: het globalisme, het IMF, de Europese Unie, de rijken en, last but not least, de banken waar hij zijn sporen had verdiend als gewetenloze manager. Het volk zou hem uitspuwen! Nooit waren de opties zo duidelijk. De verkiezingen naderden met rasse schreden…
Ik keerde terug naar België en wachtte vol verwachting op de historische verkiezingsuitslag.
Historisch, jawel! Macron won met ruime voorsprong…
Wat ik hier kwijt wil is het volgende: ik heb in Frankrijk geleerd wie de ‘bange mensen’ zijn. Het zijn niet de mensen die op Le Pen of Mélenchon stemden – die bereid waren hun eigen confortabele wereld op te offeren om voor hun kinderen een betere wereld te bouwen. Want als je Marine Le Pen of Mélenchon bezig hoorde, hoorde je de klokken van de revolutie luiden. En een revolutie brengt veel onzekerheid met zich mee en vraagt offers. En dat zag de meerderheid van de Fransen op het laatste ogenblik toch niet zitten. Zij hebben zich die dag in Mei 2017 als lafaards gedragen.
Je kon het zien aan dat lachje van Macron, terwijl hij de handen schudde van het gepeupel achter de hekken op de Champs Elysées: te laat, sukkels! De kans is verkeken.
Misschien voor een heel lange tijd…
Dat hebben we te danken aan al die mensen die zogezegd te progressief waren, te politiek correct om Le Pen of Mélanchon aan de macht te brengen. Te principieel om op ‘extreem-links’ of ‘extreem-rechts’ te stemmen.
Hoe gaan ze dat uitleggen aan hun kinderen als die groot zijn, wat er precies gebeurt is die historische dag in Mei vorig jaar toen in Frankrijk de democratie ten grave gedragen werd?…
C’est Macron qui a rassemblé les votes de la peur!

Dit politiek correcte jargon is inderdaad een belangrijk middel om mensen de mond te snoeren. Een van de meest gebruikte termen is: de bange belg of de bange burger. En hiermee bedoelt men mensen die ‘fout kiezen’ omdat ze bang zijn van maatschappelijke veranderingen zoals ongecontrolleerde immigratie.’

Hier ben ik het niet mee eens. Ten eerste gaat het hier meestal niet om bange mensen maar om mensen die zich ongerust maken over de weg die hun gemeenschap opgaat. Ten tweede vergt het alleszins minder moed om op pakweg SpA, OpenVLD of CD&V te stemmen dan op bijvoorbeeld het Vlaams Belang wiens kiezers geconfronteerd worden met de openlijke intolerantie van het establishment en de vage dreiging van geweldadige repressailles.

De bange burger moet men elders zoeken. In gedachten zie ik hem voor me op de tram zitten met zijn neus in de Correcte Gazet terwijl twee banken verder een meisje het op moet nemen tegen vier verbaal agressieve jonge Maghrebbijnen. Ik doe hier absoluut geen uitspraak over politieke keuzes maar wie bang is, stemt niet op het Vlaams Belang en nog minder op extreem-rechtse groepen, die stemt op de traditionele partijen. Omdat hij bang is zijn nek uit te steken, omdat hij zijn gezapig luxeleventje niet op het spel wil zetten, omdat hij de hot potato liever aan de volgende generatie doorgeeft.

Après moi, le déluge, denkt hij terwijl hij zijn hypocriete smoel nog dieper wegsteekt in het laatste nieuws over Putin, over de IS, over de achterlijkheid van de VB-kiezers… Dat soort mensen geven me de kriebels…

 

‘… In Vilvoorde gaat een zestienjarige Maghrebijn woest tekeer tegen drie agenten tijdens een controle als gevolg van klachten over vandalisme. Een vrouwelijke agente liep een hersenschudding en nekklachten op. Een van de twee anderen heeft een barst in het kaakbeen. De jeugdrechter liet de dader nog dezelfde dag vrij wegens plaatsgebrek in de gesloten instellingen.

In de krant staat er: ‘De korpschef maakt zich zorgen over de boodschap die de allochtone jongeren krijgen.’

Ja, dat kan je wel zeggen. En die boodschap wordt door hen heel goed geïnterpreteerd. Ze luidt ongeveer zo: de enige prioriteit van onze decadente maatschappij is het financieel-kapitalistische systeem van onze westerse miljardairs te handhaven tegenover de Chinezen, de Indiërs en de rest, hetgeen we vrijhandel noemen. Daarvoor offeren wij onze eigen gemeenschap op, onze eer, onze traditionele waarden, onze toekomst, onze kinderen – wij noemen dat globalisme – dus doen jullie maar, het geeft niet als onze arme mensen er ziek van worden, wij noemen dat racisme; wij bedekken alles wel met de mantel der schijnheiligheid die we de rechten van het individu noemen, inclusief jullie walging die wij zinloos geweld noemen en als toch iemand het zou opnemen voor het gewone volk, dan noemen wij dat populisme en klaar is Kees…’

Wij, INP Zuiverloon, genoten ooit het voorrecht bevriend te zijn met een Maasai die Mozes heette. Zijn ‘manyatta’ stond in de Loitaheuvels in Kenia, niet ver van de grens met Tanzania. Ze staat er wellicht nog altijd, diep in het Maasailand waar geen wegen zijn en tal van wilde dieren ronddolen. Wij werden altijd hartelijk ontvangen door de gemeenschap. Op een keer voelden wij dat er een geheel andere wind waaide. De ‘moran’ bekeken ons wantrouwig. Ze praatten onder elkaar met hun rug naar ons toe. Hun gesprekken hadden iets blaffends, ze knelden de speren in hun vuisten zodat er een dreiging van uitging. Wij hoorden van Mozes dat de Loita-Maasai een geschil over grond hadden met de Kikuyu. De regering had plannen om grote tarwevelden aan te leggen in het Maasaigebied waar nu impala’s en zebra’s graasden. Tarwe bracht immers veel meer op en de Kikuyu stonden al klaar om het wilde land in cultuur te brengen. Maar de Maasai graasden er al sinds eeuwen hun vee en jaagden er op leeuwen en ze vonden dat het land hun toebehoorde. Er waren een paar dagen geleden een paar doden gevallen bij een eerste schermutseling. Vandaar, verklaarde Mozes, dat zijn vrienden zich plots anders gedroegen tegenover vreemden. ‘Blanken heulen immers met de regering!’

De ouderen die anders in een zalig dolce far niente onder hun boom zaten te keuvelen en door de anderen met eerbied en genegenheid werden behandeld en naar wier advies iedereen vol respect luisterde, zagen er nu heel wat minder zelfzeker uit. Ze hielden zich gedeisd, ze leken weinig op hun gemak in de nabijheid van de jonge krijgers. De vrouwen troostten ons door te zeggen: ‘Maak je niet druk, het waait wel weer over.’ Maar ook zij hadden niets meer in de pap te brokken. Het waren duidelijk de krijgers die nu de plak zwaaiden. Tegen het einde van de dag, nadat het vee in lange slierten naar de kralen was teruggebracht, ontstonden er spontane dansgroepen. Wij merkten hoe het volk zich rond één persoon schaarde, een soort leider. De jonge mannen zweepten zichzelf op. Ze riepen woest naar elkaar. Ze werden agressief, oorlogszuchtig. Ik kon duidelijk gewaarworden hoe op dit ogenblik alles in de gemeenschap moest wijken voor dit ene: de krachten bundelen rond een leider om de aanvallers het hoofd te kunnen bieden. Elk lid van de gemeenschap moest kiezen: of hij sloot zich aan bij deze groep of hij werd met achterdocht bekeken.

Toen we een paar maanden later terugkeerden, was alles weer als vanouds. De regering had haar claim op het Maasailand voorlopig opgeborgen. De ouderen dronken weer honigbier onder de boom, de krijgers drentelden weer goedgemutst samen met ons tussen de hutten en de kraals.

Toen drong het plots tot ons door dat wat wij tijdens ons vorig bezoek te zien hadden gekregen, een vorm van fascisme was: de leider, wantrouwen tegenover vreemdelingen, individuele vrijheid opofferen aan de groep, militarisme enzovoort.

Blijkbaar is een maatschappij geen immobiel systeem, maar een dynamisch organisme dat onderhevig is aan gedaantewisselingen. Een natuurlijke gemeenschap kan van een vorm van staatsbestel overgaan in een andere vorm naargelang de uitwendige omstandigheden dit vereisen. Als er vrede is, heerst er democratie en komt het aan de ouderen toe om te regeren; dreigt er gevaar, dan nemen de krijgers over! In het eerste geval is de gemeenschap gefragmenteerd en tolerant; in het tweede geval vormt ze één blok en is ze wantrouwig tegenover alles wat vreemd is. (zie mooie foto onder Beelden)