Nieuws

Klik op de titel van een bericht om te reageren.

Marine Le Pen reçue par le Premier Ministre

📹 Reçus aujourd'hui avec Louis Aliot et Steeve Briois par le Premier ministre, nous lui avons demandé de mettre fin à la stratégie de la confrontation choisie par Emmanuel Macron depuis trois semaines, et d'annoncer aux Français des réponses importantes, audibles et immédiates !

Geplaatst door Marine Le Pen op Maandag 3 december 2018

Il y a déjà plus d’un an que je bourlinguais des semaines durant à travers la France, à la recherche d’un bon endroit pour… bref, n’importe. Pour me délasser au cours de ce voyage je m’arrêtais de temps en temps à un bar-tabac quelconque pour écouter les discussions inévitables sur les élections imminentes. Souvent les discussions étaient très animées, mais sur un point précis on s’accordait unanimement : inadmissible de continuer ainsi ! Le système tout entier était vermoulu – il fallait changer de cap, et vite. Les gens qui épanchaient leurs opinions dans ces bars appartenaient généralement à ce qu’on désigne habituellement par la France profonde, les gens du peuple.

Dans la région de Rodez, en Aveyron, les agriculteurs donnaient libre cours à leur hargne envers cette même caste politique accrochée au pouvoir depuis vingt ans déjà. ‘Dans dix ans on ne trouvera plus de paysans en France’, grommelaient-ils. On s’écria ‘A bas cette Union européenne’… Dans les petits patelins idylliques j’écoutais aussi la voix de citadins immigrés inquiets. Malgré leurs airs plutôt chichi-bobo, eux aussi se sentaient désemparés lorsque je sondais leurs avis et leurs craintes. Les gouttes de sueur leur perlaient sur le front lorsque le sujet de la politique fut entamé. ‘Oui, la politique avait échoué tout-à-fait. C’est dégueulasse.’ Notre tradition de gauche progressiste souffre de quelque chose foncièrement néfaste. Mais que reste-t-il comme alternative, se demandaient-ils, rongés par le désespoir… Le nom de Marine Le Pen ne suscita que mépris condescendant.

Sur les écrans-télé la campagne battait déjà son plein. Le candidat ‘centre-droite’ y apparaissait quasi en permanence. Il s’appelait Fillon. Il était dans le collimateur et on nous rebattait les oreilles de tous ses scandales. Dans les bar-tabacs, les restos, les hôtels et jusque dans les demeures villageoises authentiques on nous gavait des bévues accumulées par Fillon. Et malgré tout cela, il était à la une, des semaines durant, jusqu’à ce qu’il n’avait plus que les sourcils dépassant du bourbier puant dans lequel il s’enfonçait irrémédiablement.

Finalement il disparut tout à fait. Un silence écrasant s’empara du pays. Les élites avaient perdu leur candidat ! Il ne restait plus que Mélenchon et Marine Le Pen !… Et eux deux promettaient avec conviction exactement ce à quoi les Français aspiraient si fort : faire table rase ; en finir avec ces clans magouilleurs arrivés au pouvoir par le copinage ; rétablir la solidarité entre les gens ; brider enfin le pouvoir des banques.

On désignait Mélenchon comme le candidat de l’extrême-gauche. En chef-comptable consciencieux il s’était dépensé en gros calculs en vue de s’attaquer à la toute-puissance des banques, prendre la défense des nationalisations et promettre aux travailleurs une meilleure vie.

La toute blonde Marine Le Pen, elle, était la candidate de l’extrême-droite. Elle posa les jalons encore plus loin en faisant le bras d’honneur à l’Union européenne ; elle voulait même claquer la porte à l’OTAN et œuvrer pour la paix au lieu de fomenter la guerre ; elle promettait aux agriculteurs et aux Français exaspérés de leur rendre leur pays ; elle promettait d’endiguer l’immigration.

Extrêmement rares furent les occasions où l’on pouvait voir à l’écran un discours complet et cohérent de Le Pen ou de Mélenchon. Chaque fois on servait au public des petits fragments bien cadrés et accompagnés de commentaires péjoratifs ou cyniques, remâchés à outrance. Les médias s’évertuaient à entourer Marine Le Pen d’une odeur de soufre en la rapprochant en quelque sorte d’Adolf Hitler.

Petit à petit on pouvait se rendre à l’évidence que ces politiciens avaient en réalité le feu sacré, qu’ils étaient profondément humains et absolument pas extrémistes. Bien au contraire, leur discours me paraissait très raisonnable et en accord avec les attentes du grand public.

C’est d’ailleurs le cas dans toute l’Europe : la seule force extrémiste présente sur l’échiquier politique est le néo-libéralisme totalitaire et son capitalisme destructif, sauvage et débridé. Soit.

Je me rendais compte qu’en tout état de cause la situation qui se présentait, était unique. Un rendez-vous avec l’Histoire donné à la France et donc à l’Europe. Il ne tenait qu’au peuple d’exercer ses droits de vote pour faire disparaître pendant de longues années dans les coulisses, le système maudit et oppressif contre lequel ils râlaient si fort. Un nouveau monde poignait déjà à l’horizon. Les Français comblés de bonheur et de reconnaissance auraient pu serrer leurs enfants contre la poitrine et se dire : on a réussi, de nouveau ! C’est nous encore, nous les Français, qui ont su renverser la vapeur et apporter à l’Europe les lumières de la liberté, de la fraternité et de l’égalité. Avec la joie au cœur et enivré d’espérances je repris la route à travers ce beau pays.

Il faut dire qu’entre temps on avait déniché un remplaçant pour Fillon : un certain Macron. Il s’avéra très vite que ce Macron représentait exactement toutes les valeurs dont le peuple entendait se débarrasser : le globalisme, le FMI, l’Union européenne, les riches et enfin et surtout, les banques où il avait fait carrière de manageur sans scrupules. Le peuple le refoulerait ! Jamais la donne fut si claire, si limpide. Et les élections se rapprochaient à toute vitesse…

Je m’en retournai en Belgique où j’attendais impatiemment la suite du scrutin historique. Effectivement historique, c’est le cas de le dire ! Macron l’emporta de loin.

Voici donc mon point de vue : c’est en France que j’ai vu qui sont précisément ces ‘gens angoissés’. Pas ceux qui sacrifieraient leur petit confort personnel pour pouvoir construire un monde meilleur et le léguer à leurs enfants. Car, à entendre Marine Le Pen ou Mélenchon, on aurait juré que le branle-bas de la révolution fût donné. Et une révolution exige des sacrifices et apporte beaucoup d’incertitudes. Et pour cette raison, la majorité des Français s’est quand même dégonflée au tout dernier moment. Ce jour du mois de mai 2017 ils étaient à genoux, comme des lâches.

Il suffisait de bien regarder Macron, ricanant alors même qu’il prenait le bain de foule en serrant à gauche et à droite les mains du petit peuple retenu derrière les grilles aux Champs Elysées : trop tard les tocards ! Vous avez eu votre chance.

Et peut-être bien pour un bon petit bout de temps…

Et cela, on le doit à tous ces gens qui étaient soi-disant trop progressistes, trop politiquement corrects pour amener Le Pen ou Mélenchon au pouvoir. Trop à cheval sur des principes qui leur empêchaient de voter ‘extrême-gauche’ ou ‘extrême-droite’.

Soyons sérieux. Comment pensent-ils expliquer plus tard, quand leurs enfants auront grandi, ce qui s’est réellement passé ce jour historique du mois de mai de l’année passée, quand la démocratie fut enterrée en terre de France ?…

Beste redactieleden van de Wereld Morgen,

 

Gelieve in deze brief aan te treffen een link naar de recensie van mijn boek door Walter Lotens, u welbekend.

Ik stuurde u op 8 januari van dit jaar een exemplaar het boek.

Ik heb een tijdje geleden vernomen dat de recensie geweigerd werd omdat mijn boek racistische passages zou bevatten. Dit komt voor mij aan als een grote ontgoocheling. Ik heb in mijn hele leven, waarvan achttien jaar in Afrika, twee jaar in Centraal-Amerika en drie jaar in Centraal-Azië, nooit een racistische overtuiging gehad, zelfs niet gedurende één dag. Ik vind racisme in de eerste plaats dom. De overtuiging dat het ene ras meerderwaardig is dan een andere getuigt van intellectuele achterlijkheid.

Het zou kunnen dat u met de term racisme in feite bedoelt: intolerantie tegenover de huidige immigratiepolitiek, maar ik neem aan van niet want dat zijn toch duidelijk twee verschillende dingen.

Ofwel is uw afwijzing het gevolg van een bepaald woordgebruik in mijn boek: hier en daar schrijf ik ‘zwarte’ of ‘neger’ of ‘Marokkaan’ in plaats van ‘Afrikaan’ of ‘Belg van Marokkaanse afkomst’. Wel, in de eerste plaats wilde ik me uitdrukken zoals in dat multiculturele milieu iedereen zich uitdrukt. Ik gebruik net dezelfde woorden als iedereen in de wijk niet alleen de politie, ook de allochtone buurtbewoners. Les ‘blacks’ of ‘Maroccain’ is daar geen scheldwoord. Bij mij is er trouwens nooit een connotatie geweest met ‘minderwaardig’. Dit in tegenstelling met zoveel mensen die heimelijk of openlijk wel die connotatie maken en daarom die woorden vermijden. Dat is de hypocrisie die ik wil ontmaskeren. Ik ga niet mee in het verhaal van het correcte taalgebruik en ik bedoel ‘correcte‘ en ondertussen maar olielanden plat bombarderen, Afrika rustig verder plunderen, Rusland economisch en diplomatisch kapot maken en zo verder. Het is tegen die dubbelheid dat ik protesteer. De bedoeling van dat woordgebruik is de façade wegrukken en mensen wakker schudden. We zijn niet goedbezig ondanks al dat wollige, verdoezelende correcte taalgebruik in de media.

‘Politiek correct zijn’, is in mijn ogen niet de bescherming van de eigen gemeenschap op te geven in naam van ambigue frases uit ‘De Rechten van de Mens’ en holle slogans roepen zoals ‘de wereld is een dorp’. Politiek correct zou zijn: de NATO bombardementen stoppen en de neoliberale vernietiging van de democratie en de menselijkheid in onze landen te verijdelen. Dat vereist de mobilisatie van de bevolking – niets minder dan dat, maar dat eeuwige gebikkel tussen ‘links’ en ‘rechts’ maakt elke poging om een machtig front te vormen bij voorbaat gedoemd om te mislukken.

In feite staan we aan dezelfde kant, de kant van het anti-kapitalisme. Ik ben links, ik stem al jaren op de PVDA maar ik vind het verspilling van ammunitie om altijd maar over het neo-liberale bastion heen op de andere kant, op ‘extreem-rechts’ te schieten, wat dat ook moge zijn. Ik wil op die kapitalisten schieten. Zijzijn de bedreiging voor onze kinderen. Ik denk dat we hoognodig eens allemaal uit onze politieke loopgrachten moeten kruipen en eens goed naar mekaar moeten luisteren. Heel dat gedoe van ‘links’ tegen ‘rechts’ werkt al jarenlang verlammend op de spontane, democratische beweging. Het ergste is dat dit in de kaart speelt van de neo-liberalen. Er isverdorie een probleem met die ongecontroleerde immigratie in België – ik heb er acht jaar met mijn neus opgezeten in Brussel. Ik wil dat dit probleem eindelijk besproken wordt, niet enkel door zogenaamd ‘extreem rechtse’ mensen maar ook door linkse zoals u en ik. We dragen hier een grote verantwoordelijkheid tegenover onze gemeenschap, in de eerste plaats de volgende generatie. Onze westerse kapitalisten hebben die immigratie op gang gebracht om goedkope werkkrachten te creëren. En dit zonder ook maar enige consideratie voor de immigranten en voor onze eigen bevolking, met name de sociaal zwakkeren. Als men daar bezwaar tegen maakt, wil dat dan zeggen dat men racistisch is?

Ik stel u daarom in alle bescheidenheid voor dat u mijn boek in die optiek herbekijkt. Misschien zal u het artikel van Walter Lotens dan alsnog publiceren, eventueel met commentaar van uw redactie. Een andere mogelijkheid is een interview waarin die dingen worden besproken, zonder dat u daarvoor mijn mening hoeft te delen. Is dat tenslotte niet de bedoeling van journalistiek?

Ik hoop met deze brief te bekomen dat u mijn eerlijk en sociaal bewogen feitenrelaas een tweede kans geeft.

Beste dank,

Bert Gorissen

 

Op een debatavond (10 februari) met een zekere Yasmine, sp.a-parlementslid naar aanleiding van het honderdjarig jubileum van de Russische revolutie.

Dingen die ik uit haar mond vernam:

  • ‘Het valt allemaal wel mee, we zitten in een goede conjunctuur…’
  • ‘We doen het tenslotte beter dan de Grieken…’
  • ‘We moeten ons toch maar niet uit de NATO terugtrekken, eerst moet er een alternatief zijn.’
  • ‘Ja, dat was een fout’, gaf ze nu toe: ‘de sp.a heeft tijdens de stemming in het parlement op het groene knopje geduwd waarmee de partij haar toestemming gaf om te starten met bombardementen op Lybië.’

Ik was perplex. Zijn dat de socialisten?… Onze socialisten?…

Uit een recent krantenartikel (14 maart): ‘Het Europese Parlement nam een resolutie aan waarin Europa zijn bezorgdheid uitspreekt over de toegenomen discriminatie en vervolging van Christenen en andere religieuze minderheden in Turkeye. In Turkeye worden opnieuw systematisch eigendommen van Arameeërs ingepalmd door de moslimmeerderheid, inclusief Koerden.’ Discriminatie, vervolging, moord en diefstal van Christenen in moslimlanden zoals Irak, Egypte, Afganistan, de Maghreb, Saoudi Arabië, Zuid-oost Azië en nu ook weer Turkeye zijn al jaren aan de gang.

‘Die resolutie (van voortrekker Esther de Lange (CDA)) heeft nochtans heel lang tevergeefs op de agenda gestaan’, zo staat in het artikel, ‘doordat socialisten en liberalen de resolutie niet wilden steunen omdat er gewag werd gemaakt van vervolging van christelijke minderheden.’

Van de postmoderne liberalen, de afstammelingen van onze fameuze ‘libre-penseurs‘, kan je zoiets verwachten. Maar ik heb me in mijn hart altijd solidair met andere mensen, ttz. socialistisch, gevoeld. Nu niet meer. De liberalen komen uit voor hun overtuiging, ze zijn op dat vlak eerlijk, je weet wat je eraan hebt. Maar de socialisten, tenminste de traditionele partijen, blijken huichelaars te zijn; ze bewijzen lippendienst aan de solidariteit maar in het parlement heulen ze mee met de macht. Ineens vallen me de schellen van de ogen en besef ik dat de politici van de sp.a door hun huichelarij onze toestand nog veel gevaarlijker, precairder maken. Zij zijn het rookgordijn rond het bastion van de uitbuiting. Mensen gaan door met op de sp.a te stemmen in de veronderstelling dat zij aan de kant van het volk staan. De kracht van het argeloze verzet wordt daardoor alsmaar afgeleid naar doodlopende beloften, verdwaalt in een mist van huichelarij en volksbedrog.

De PVDA zou maar best goed uitkijken dat ze niet in dezelfde situatie terecht komen. Gelukkig, Peter en Raoul stellen ons gerust.

Het boek, Dagboek van een flik, is nu ook te koop in Brussel in Passa Porta, Standaard Boekhandel en

op het Vossenplein in Hotel Galia en in café La Brocante.

Enkele tijdschriften en kranten vonden een artikel over de inhoud niet kunnen omdat het boek niet politiek correct zou zijn. Ik probeer hen te ertoe te brengen me een interview toe te staan om mezelf te verduidelijken. 

Zie OPEN BRIEF onder rubriek NIEUWS.

Lezing in De Groene Waterman – Ludo De Witte over de desastreuze klimaatverandering – 13 januari 2018 – bedenkingen bij het boeiende en loofwaardige debat

Ik bevind me op deze lezing tussen hele lieve en welingelichte mensen die het goed voorhebben met de natuur en de menselijkheid.

Maar ik kan nooit geloven dat de draak, het evil, das böse dat ons nu regeert ooit op de knieën gebracht zal worden door weldenkende en affluente burgers die boven op een berg privileges zitten. Ze zitten op de ringelingschat van de draak met die hete adem in hun nek, het knagende schuldgevoel, maar voor de rest zit je daar comfortabel. Ik kan ervan meespreken.

Zoals de zaken evolueren geloof ik evenmin dat de vakbonden uiteindelijk de strijd kunnen winnen. Hun strijd is tragisch genoeg de laatste grote strijd van de democratie tegen planetaire onderdrukking. Het is de heroïsche strijd van nobele mannen en vrouwen die langzaam maar zeker oud en moe worden. Betoging na vergadering na betoging wordt hun macht en prestige verder geërodeerd. Zelfs in Frankrijk zakken de vakbonden langzaam door de knieën. De strijd is als een middeleeuwse belegering waarbij de politici in opdracht van de financiële edelen, de monetaire graven en de dollarbaronnen de vesting van socialistische verworvenheden belegeren en hun stormrammen zijn de media. Ze nemen rustig de tijd en plunderen ondertussen het omliggende land. De eerste bressen zijn al geslagen: het volk mort en gromt als de zoveelste ‘wilde spoorwegstaking’ in het nieuws komt.

Een coalitie van Groen en spA ?…

Ik denk dat de Europese ‘kiezer’, om hem zo maar eens te noemen, een radikaal nieuw politiek wapen moet smeden als hij in alle ernst de strijd wil aangaan. Laten we ophouden onszelf wijs te maken dat al die stemmen die om de vier jaar gewichtsloos en geruisloos als dode bladeren in de stembus dwarrelen ooit dit verdorven systeem gaan nekken. Weg met die ballast uit het verleden. Een drastische hergroepering van de krachten is vereist. De grootste hindernis, het meest dringende obstakel op weg naar de zege is de eeuwige strijd tussen links en rechts. Links en rechts moeten samen gaan. Klinkt wellicht hallucinerend, grotesk voor velen maar het is tijd dat we politiek herboren worden. Die verkalkte toestand van links tegen rechts is de gemeenschap al duur te staan gekomen en moet nu maar eens eindelijk naar de schroothoop. Pas dan kan er een volksfront gecreëerd worden dat als een tsunami het financieel-industrieel-militair establishment kan overspoelen en vernietigen.

Divide et impera. De elite lacht zich al honderd jaar een bult als ze ons zo horen bekvechten over vreemdelingen en homo’s en Stalin en Hitler. Het is de hoogste tijd om komaf te maken met die oudbollige, verlammende dead-lock. D’er zit aan de rechterkant een enorm potentieel van revolutionaire, democratische (vinden zijzelf toch)… krachten te wachten om zichzelf in dienst te stellen van een grote oorlog voor de redding van onze natuur en onze menselijkheid. We moeten dringend doen wat de Russische en Amerikaanse soldaten deden toen ze mekaar in Berlijn voor het eerst tegenkwamen. Niet zo moeilijk toch? Handenschudden, sigaret rollen, vragen hoe het verder zal gaan. Je zal zien, het zijn ook mensen.

Wat is politiek? Of wat zou het moeten zijn? Wat politiek niet moet zijn: denken aan ons eigen voordeel – plannen maken voor onszelf; politiek moet wel zijn: voor ogen houden het geluk van de komende generaties. Politek is het nodige ondernemen om maatschappij en natuur die wij geerfd hebben van onze ouders intact aan onze kinderen door te geven. Hoe gaan we anders later die kinderen in de ogen kijken? Is het niet beter zelf te lijden door het geweld en de ontbering in plaats van de komende apocalyps (want dat is het aan het worden) met wat hypocriet gewauwel door te schuiven naar de onschuldigen die na ons komen? Dat is het morele compas van de politiek. Je zal zien: eens dat je dat compas volgt, ben je niet langer de prooi van twijfel, onzekerheid of politiek nihilisme.

Laten we langs linkerkant daarom eindelijk ophouden met dat gemekker over vluchtelingen en ‘extreem-rechts’ en ons focussen op de hoofdzaak. Er is maar één doel waarop we al onze krachten, al onze haat, al onze liefde en al onze moed moeten richten en dat is de vernietiging, de destructie van de klasse van de superrijken en hun politieke lakeien.

Een tweede radikale stap die we moeten zetten is niet langer bang te zijn van geweld. Geweldloos maak je geen revolutie, nooit. Gandhi schreef: “als mijn land aangevallen wordt en het moet als laatste redmiddel verdedigd worden in dat geval verkies ik de wapens op te nemen in plaats van geweldloosheid te prediken. Dat laatste zou in dat geval neerkomen op lafheid.” We leven in een spiegelpaleis van materialisme en individualisme. Samenhorigheid maakt mensen sterk, individualisme maakt mensen laf. We zijn allemaal bang om pijn te lijden: we schaffen het leger af, we paaien het oprukkende islamisme, we keren ons liever tegen het Vlaams Belang dan tegen een bende Marokkaanse amokmakers om maar niet te moeten vechten. We moeten ons schamen.