Hoe veranderen we de politiek?

Lezing in De Groene Waterman – Ludo De Witte over de desastreuze klimaatverandering – 13 januari 2018 – bedenkingen bij het boeiende en loofwaardige debat

Ik bevind me op deze lezing tussen hele lieve en welingelichte mensen die het goed voorhebben met de natuur en de menselijkheid.

Maar ik kan nooit geloven dat de draak, het evil, das böse dat ons nu regeert ooit op de knieën gebracht zal worden door weldenkende en affluente burgers die boven op een berg privileges zitten. Ze zitten op de ringelingschat van de draak met die hete adem in hun nek, het knagende schuldgevoel, maar voor de rest zit je daar comfortabel. Ik kan ervan meespreken.

Zoals de zaken evolueren geloof ik evenmin dat de vakbonden uiteindelijk de strijd kunnen winnen. Hun strijd is tragisch genoeg de laatste grote strijd van de democratie tegen planetaire onderdrukking. Het is de heroïsche strijd van nobele mannen en vrouwen die langzaam maar zeker oud en moe worden. Betoging na vergadering na betoging wordt hun macht en prestige verder geërodeerd. Zelfs in Frankrijk zakken de vakbonden langzaam door de knieën. De strijd is als een middeleeuwse belegering waarbij de politici in opdracht van de financiële edelen, de monetaire graven en de dollarbaronnen de vesting van socialistische verworvenheden belegeren en hun stormrammen zijn de media. Ze nemen rustig de tijd en plunderen ondertussen het omliggende land. De eerste bressen zijn al geslagen: het volk mort en gromt als de zoveelste ‘wilde spoorwegstaking’ in het nieuws komt.

Een coalitie van Groen en spA ?…

Ik denk dat de Europese ‘kiezer’, om hem zo maar eens te noemen, een radikaal nieuw politiek wapen moet smeden als hij in alle ernst de strijd wil aangaan. Laten we ophouden onszelf wijs te maken dat al die stemmen die om de vier jaar gewichtsloos en geruisloos als dode bladeren in de stembus dwarrelen ooit dit verdorven systeem gaan nekken. Weg met die ballast uit het verleden. Een drastische hergroepering van de krachten is vereist. De grootste hindernis, het meest dringende obstakel op weg naar de zege is de eeuwige strijd tussen links en rechts. Links en rechts moeten samen gaan. Klinkt wellicht hallucinerend, grotesk voor velen maar het is tijd dat we politiek herboren worden. Die verkalkte toestand van links tegen rechts is de gemeenschap al duur te staan gekomen en moet nu maar eens eindelijk naar de schroothoop. Pas dan kan er een volksfront gecreëerd worden dat als een tsunami het financieel-industrieel-militair establishment kan overspoelen en vernietigen.

Divide et impera. De elite lacht zich al honderd jaar een bult als ze ons zo horen bekvechten over vreemdelingen en homo’s en Stalin en Hitler. Het is de hoogste tijd om komaf te maken met die oudbollige, verlammende dead-lock. D’er zit aan de rechterkant een enorm potentieel van revolutionaire, democratische (vinden zijzelf toch)… krachten te wachten om zichzelf in dienst te stellen van een grote oorlog voor de redding van onze natuur en onze menselijkheid. We moeten dringend doen wat de Russische en Amerikaanse soldaten deden toen ze mekaar in Berlijn voor het eerst tegenkwamen. Niet zo moeilijk toch? Handenschudden, sigaret rollen, vragen hoe het verder zal gaan. Je zal zien, het zijn ook mensen.

Wat is politiek? Of wat zou het moeten zijn? Wat politiek niet moet zijn: denken aan ons eigen voordeel – plannen maken voor onszelf; politiek moet wel zijn: voor ogen houden het geluk van de komende generaties. Politek is het nodige ondernemen om maatschappij en natuur die wij geerfd hebben van onze ouders intact aan onze kinderen door te geven. Hoe gaan we anders later die kinderen in de ogen kijken? Is het niet beter zelf te lijden door het geweld en de ontbering in plaats van de komende apocalyps (want dat is het aan het worden) met wat hypocriet gewauwel door te schuiven naar de onschuldigen die na ons komen? Dat is het morele compas van de politiek. Je zal zien: eens dat je dat compas volgt, ben je niet langer de prooi van twijfel, onzekerheid of politiek nihilisme.

Laten we langs linkerkant daarom eindelijk ophouden met dat gemekker over vluchtelingen en ‘extreem-rechts’ en ons focussen op de hoofdzaak. Er is maar één doel waarop we al onze krachten, al onze haat, al onze liefde en al onze moed moeten richten en dat is de vernietiging, de destructie van de klasse van de superrijken en hun politieke lakeien.

Een tweede radikale stap die we moeten zetten is niet langer bang te zijn van geweld. Geweldloos maak je geen revolutie, nooit. Gandhi schreef: “als mijn land aangevallen wordt en het moet als laatste redmiddel verdedigd worden in dat geval verkies ik de wapens op te nemen in plaats van geweldloosheid te prediken. Dat laatste zou in dat geval neerkomen op lafheid.” We leven in een spiegelpaleis van materialisme en individualisme. Samenhorigheid maakt mensen sterk, individualisme maakt mensen laf. We zijn allemaal bang om pijn te lijden: we schaffen het leger af, we paaien het oprukkende islamisme, we keren ons liever tegen het Vlaams Belang dan tegen een bende Marokkaanse amokmakers om maar niet te moeten vechten. We moeten ons schamen.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *