Kritiek op links

Op een debatavond (10 februari) met een zekere Yasmine, sp.a-parlementslid naar aanleiding van het honderdjarig jubileum van de Russische revolutie.

Dingen die ik uit haar mond vernam:

  • ‘Het valt allemaal wel mee, we zitten in een goede conjunctuur…’
  • ‘We doen het tenslotte beter dan de Grieken…’
  • ‘We moeten ons toch maar niet uit de NATO terugtrekken, eerst moet er een alternatief zijn.’
  • ‘Ja, dat was een fout’, gaf ze nu toe: ‘de sp.a heeft tijdens de stemming in het parlement op het groene knopje geduwd waarmee de partij haar toestemming gaf om te starten met bombardementen op Lybië.’

Ik was perplex. Zijn dat de socialisten?… Onze socialisten?…

Uit een recent krantenartikel (14 maart): ‘Het Europese Parlement nam een resolutie aan waarin Europa zijn bezorgdheid uitspreekt over de toegenomen discriminatie en vervolging van Christenen en andere religieuze minderheden in Turkeye. In Turkeye worden opnieuw systematisch eigendommen van Arameeërs ingepalmd door de moslimmeerderheid, inclusief Koerden.’ Discriminatie, vervolging, moord en diefstal van Christenen in moslimlanden zoals Irak, Egypte, Afganistan, de Maghreb, Saoudi Arabië, Zuid-oost Azië en nu ook weer Turkeye zijn al jaren aan de gang.

‘Die resolutie (van voortrekker Esther de Lange (CDA)) heeft nochtans heel lang tevergeefs op de agenda gestaan’, zo staat in het artikel, ‘doordat socialisten en liberalen de resolutie niet wilden steunen omdat er gewag werd gemaakt van vervolging van christelijke minderheden.’

Van de postmoderne liberalen, de afstammelingen van onze fameuze ‘libre-penseurs‘, kan je zoiets verwachten. Maar ik heb me in mijn hart altijd solidair met andere mensen, ttz. socialistisch, gevoeld. Nu niet meer. De liberalen komen uit voor hun overtuiging, ze zijn op dat vlak eerlijk, je weet wat je eraan hebt. Maar de socialisten, tenminste de traditionele partijen, blijken huichelaars te zijn; ze bewijzen lippendienst aan de solidariteit maar in het parlement heulen ze mee met de macht. Ineens vallen me de schellen van de ogen en besef ik dat de politici van de sp.a door hun huichelarij onze toestand nog veel gevaarlijker, precairder maken. Zij zijn het rookgordijn rond het bastion van de uitbuiting. Mensen gaan door met op de sp.a te stemmen in de veronderstelling dat zij aan de kant van het volk staan. De kracht van het argeloze verzet wordt daardoor alsmaar afgeleid naar doodlopende beloften, verdwaalt in een mist van huichelarij en volksbedrog.

De PVDA zou maar best goed uitkijken dat ze niet in dezelfde situatie terecht komen. Gelukkig, Peter en Raoul stellen ons gerust.

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *