Struisvogelpolitiek: commentaar op U.1

Tijdens de jaren waarin de dagboeken werden geschreven, klonken talloze waarschuwingen uit verschillende hoeken betreffende het radicaliseren van voornamelijk jonge maghrebijnen door imans in de straten van de hoofdstad. Journalisten gingen undercover en publiceerden krantenartikels; verontruste Marokkaanse Belgen waarschuwden politie en gerecht; politiemensen acteerden onrustwekkende feiten maar telkens en telkens opnieuw werd er op die signalen vanuit politieke hoek op zeer repressieve manier gereageerd. Zowel de burgemeester van Brussel als de minister van Binnenlandse Zaken vonden dat er geen vuiltje aan de lucht was. Degenen die aan de alarmbel trokken waren racisten, fascisten, enz… Alles ging de doofpot in.

Jaren later vind er een aanslag plaats in de luchthaven van Zaventem met als resultaat een menselijke tragedie. Het blijkt plots dat Brussel en zijn randgemeenten uitpuilen van de jihadterroristen. Er wordt een commissie opgericht om na te gaan wat er fout was gelopen, wie in gebreke was gebleven. De voorzitter van die commissie was de toenmalige minister van Binnelandse Zaken…

Belgische politiek op zijn best!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *